شیخ اجل سعدی

ماه رویا  روی خوب  از  من متاب                                بی خطا کشتن  چه می​بینی صواب

دوش در  خوابم   در آغوش  آمدی                                وین  نپندارم  که بینم جز به خواب           

از   درون  سوزناک   و  چشم  تر                                نیمه​ ای  در  آتشم   نیمی  در   آب

او   سخن   می​گوید  و  دل  می​برد                                و او  نمک  می​ریزد  و مردم کباب

حیف  باشد  بر  چنان  تن   پیرهن                                ظلم  باشد  بر  چنان  صورت  نقاب

فتنه باشد شاهدی شمعی  به  دست                                سرگران از خواب و سرمست از شراب

بامدادی تا  به   شب رویت  مپوش                                تا      بپوشانی      جمال     آفتاب

سعدیا گر در برش خواهی چو چنگ                               گوشمالت  خورد  باید  چون رباب