مولانا

خورشيد شمس دين كه نه شرقي نه غربيست        بس سير سايه هاش در افلاك ديگرند

                 مردان سفر كنند در آفاق همچو دل        ني بسته منازل و پالان اشترند

                  از آفتاب و آب و گل ما چو دل شده        اجزاي تن چو دل ز بر چرخ مي پرند

           چون چرخ كيست كين دل ما آنطرف دود        اين جسم و جان و دل همه مقرون دلبرند

         لب خشك بود و چشم تر از درد اين فراق        اكنون ز فر وصل نه خشكند ني ترند

                       رفتند و آمدند ز مقصود ديگران        درآب و گل چو آب گل خود مكدرند

                  بيرون ز چار طبع بود طبع عاشقان        از چارو پنج و هفت دو صد سال برترند

               چون طبع پنجمين بكشد روح را چهار       ترجيع كن بگو هله بگريز ازين سوار