زنده یاد فریدون مشیری
بوی باران ، بوی سبزه ، بوی خاک ،
شاخه های شسته ، باران
خورده ، پاک
آسمان آبی و ابر سپید ،
برگ های سبز بید ،
عطر نرگس رقص باد ،
نغمه شوق پرستو های شاد ،
خلوت گرم کبوتر های مست...
نرم نرمک می رسد اینک بهار
،
خوش به حال روزگار
!
زنده یاد مهدی اخوان ثالث
بهار آمد ، پریشان باغ من افسرده بود اما به جو باز آمد آب رفته ، ماهی مرده بود اما
.
امیر خسرو دهلوی
باغ در ایام بهاران خوش است
موسم گل با رخ یاران خوشست
چون گل نوروز کند نافه باز
نرگس سرمست در آید به ناز
عبید زاکانی
باد بهار و مقدم نوروز و بوی گل
آشوب عیش در دل پیر و جوان فکند
جاوید باد مدت عمرت که روزگار
طرح اساس دولت تو جاودان فکند
.
.
بس که بد می گذرد زندگی اهل جهان مردم از عمر چو سالی گذرد ، عید کنند!
.
زنده یاد پروین اعتصامی
شنیدستم که وقت برگریزان
شد از باد خزان، برگی گریزان
میان شاخهها خود را نهان داشت
رخ از تقدیر، پنهان چون توان داشت
شیخ اجل سعدی
دوست میدارم من این نالیدن دلسوز را
تا به هر نوعی که باشد بگذرانم روز را
بر زمستان صبر باید طالب نوروز را
در میان این و آن فرصت شمار امروز را
.
شب عید است و یار از من چغندر پخته میخواهد خیالش می رسد من گنج قارون زیر سر دارم!
.
شیخ اجل سعدی
آن نه زلفست و بناگوش که روزست و شبست
وان نه بالای صنوبر که درخت رطبست
نه دهانیست که در وهم سخندان آید
مگر اندر سخن آیی و بداند که لبست
.
سبو به دوش ، صراحی به دست و محتسب از پی نعوذ بالله اگر پای من به سنگ افتد
.
نظامی گنجوی
به دود افکندن آن زلف سرکش
که چون دودافکنان در من زد آتش
به بانگ زیورش کز شور خلخال
در آرد مرده صد ساله را حال
به شغل جهان رنج بردن چه سود
که روزی به کوشش نشاید فزود
جهان غم نیرزد به شادی گرای
نه کز بهر غم کردهاند این سرای
جهان از پی شادی و دلخوشیست
نه از بهر بیداد و محنت کشیست
حضرت مولانا
مستی و عاشقی و جوانی و یار ما
نوروز و نوبهار و حمل میزند صلا
هرگز ندیده چشم جهان این چنین بهار
میروید از زمین و ز کهسار کیمیا
حضرت مولانا
زلف تو شب قدر و رخ تو همه نوروز ما واسطه روز و شبش چون سحر آییم
خورشید جهانی تو و ما ذره پنهان درتاب در این روزن تا در نظر آییم
خورشید چو از روی تو سرگشته و خیرهست ما ذره عجب نیست که خیره نگر آییم
گفتم چو بیایید دو صد در بگشایید گفتند که این هست ولیکن اگر آییم
گفتم که چو دریا به سوی جوی نیاید چون آب روان جانب او در سفر آییم
ای ناطقه غیب تو برگوی که تا ما از مخبر و اخبار خوشت خوش خبر آییم
.
حکیم عمر خیام
چون ابر به نوروز رخ لاله بشست برخیز و به جام باده کن عزم درست
کاین سبزه که امروز تماشاگه توست فردا همه از خاک تو برخواهد رست
.
حکیم عمر خیام
بر چهره گل نسیم نوروز خوش است در صحن چمن روی دلافروز خوش است
از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیست خوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است
.
نادر نادرپور
امید زیستنم ، دیدن دوباره ی توست
قراربخش دلم ، تاب گاهواره ی توست
تو ، ای شكوفه ی ایام آرزومندی
بمان كه دیده ی من روشن از نظاره ی توست
دکتر عبدالحسین جلالیان
دیگران در بار گرم عیش و نوش و مستی اند ما دو گرم حرف و در سرمای ایوانی خوشیم
در بغل داریم از توفیق سرما یار را از هوای سرد و سوز تن بلرزانی خوشیم
.
زنده یاد حسین پناهی
در انتهای هر سفر
در آینه
دار و ندار خویش را مرور می کنم
این خاک تیره این زمین
پاپوش پای خسته ام
این سقف کوتاه آسمان
سرپوش چشم بسته ام
اما خدای دل
در آخرین سفر
به جز زمین و آسمان
چیزی نمانده است
گم گشته ام ، کجا
ندیده ای مرا ؟
در این دنیا... وفا را ..اگر... شاید ..کجا مردی... بیا بنگر...ببین حق را...
نه خیر جانم
در این دنیا
نه می شاید
نه می باید
نه می تاند
با وفا و مردی و حق جمله ای ساخت
.
ز من دزدیده رمزی داشتی با غیر در مجلس غرض گر زان اشارت رفتن من بود برخیزم
.
ناصر خسرو
ای خردمند نگه کن که جهان برگذر است
چشم بیناست همانا اگرت گوش کر است
نه همی بینی کاین چرخ کبود از بر ما
بسی از مرغ سبک پرتر و پرّندهتر است؟
رسول کامرانی
پیش چشمان خدا خواب مرا
دزدیدند
آن دو چشم تو که در آینه می چرخیدند
رقص و موهای پریشان تو همدست شدند
مثل پیچک به پر و پای دلم پیچیدند
یک شب عریان به در معبد رویا بردند
و خدایان به تنم عشق تو را پوشیدند
چشمهایی که مرا غرق ملامت کردند
کاشکی تا ته لبخند تو را می دیدند
هضم این حادثه انگار برایم سخت است
که پریچهره ای از لطف به من بخشیدند
راستی این غزل باکره تقصیر تو شد
که دو تا چشم تو در خواب مرا دزدیدند
دکترعبدالحسین جلالیان
روی بعضی را چو پشت دیکدان عده ای را ماه سیما ساختند
دسته ای را همچو هاون گرد و پهن شاخه ای را سرو بالا ساختند
عده ای را گنگ و لنگ و کور و کر عده ای بی عیب و بینا ساختند
الغرض رحمان و شیطان دلخوشند دلخوشند از اینکه دنیا ساختند
من نمی دانم چرا با لفظ « کن» کو.... ما را بهر تیپا ساختند
.
.
گر بمیرد دختری روید ز قبر او گلی
گر بمیرند دختران دنیا گلستان می شود
.
كي
رفته اي ز دل كه تمنا كنم تو را
كي بوده اي نهفته كه پيدا كنم تو را
غيبت نكرده اي كه شوَم طالب حضور
پنهان نگشته اي كه هويدا كنم تو را
با صد هزار جلوه برون آمدي كه من
با صد هزار ديده تماشا كنم تو را
کیوان شاهبداغی
شب آرامی بود ، می روم در ایوان ، تا بپرسم از خود ،
زندگی یعنی چه !؟
مادرم سینی چایی در دست ، گل لبخندی چید ، هدیه اش داد به من ،
.
گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم چه بگویم چون تو بیایی ، غم از دل برود
.
حضرت حافظ
ما آزمودهایم در این شهر بخت خویش بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش
از بس که دست میگزم و آه میکشم آتش زدم چو گل به تن لخت لخت خویش
دوشم ز بلبلی چه خوش آمد که میسرود گل گوش پهن کرده ز شاخ درخت خویش
کای دل تو شاد باش که آن یار تندخو بسیار تندروی نشیند ز بخت خویش
خواهی که سخت و سست جهان بر تو بگذرد بگذر ز عهد سست و سخنهای سخت خویش
وقت است کز فراق تو وز سوز اندرون آتش در افکنم به همه رخت و پخت خویش
ای حافظ ار مراد میسر شدی مدام جمشید نیز دور نماندی ز تخت خویش
.
حضرت مولانا
شاخ گل هر جا که روید هم گل است خم ّ مُل هر جا که جوشد هم مُل است
گر ز مغرب بر زند خورشید سر عین خورشید است ، نه چیز دگر
.
بر درخت زنده بی برگی چه غم؟