آصف فکرت
ای دل و چشــــم دل افروز از تو خوش ای شب از تو روشن و روز از تو خوش
باش شـــــادی بخش ِ فــــرداهــــــــای ما ای مرا دیــــــروز و امروز از تو خوش
با رُخـت هــر روز مـــا نــــــوروز بــاد ای بهـار و عیـد و نـــوروز از تـو خوش
ماه رویا روی خوب از من متاب بی خطا کشتن چه میبینی صواب
دوش در خوابم در آغوش آمدی وین نپندارم که بینم جز به خواب
از درون سوزناک و چشم تر نیمه ای در آتشم نیمی در آب
او سخن میگوید و دل میبرد و او نمک میریزد و مردم کباب
حیف باشد بر چنان تن پیرهن ظلم باشد بر چنان صورت نقاب
فتنه باشد شاهدی شمعی به دست سرگران از خواب و سرمست از شراب
بامدادی تا به شب رویت مپوش تا بپوشانی جمال آفتاب
سعدیا گر در برش خواهی چو چنگ گوشمالت خورد باید چون رباب
دست بر کاری زدن بی حاصلی ست دست باید زد ولی بر دامنی!
زنده یاد فریدون مشیری
غم دنيا نخواهد يافت پايان
خوشا در بر رخ شاديگشايان
خوشا دلهاي خوش، جانهاي خرسند
خوشا نيروي هستيزاي لبخند
خوشا لبخند شاديآفرينان
كه شادي رويد از لبخند اينان
نميداني- دريغا- چيست شادي
كه ميگويي: به گيتي نيست شادي
نه شادي از هوا بارد چو باران
كه جامي پر كني از جويباران
نه شادي را به دكان ميفروشند
كه سيل مشتري بر آن بجوشند
چه خوش فرمود آن پير خردمند
وزين خوشتر نباشد در جهان پند
اگر خونين دلي از جور ايام
« لب خندان بياور چون لب جام»
به پيش اهل دل گنجيست شادي
كه دستاورد بيرنجي ست شادي
به آن كس ميدهد اين گنج گوهر
كه پيش آرد دلي لبخندپرور
به آن كس ميرسد زين گنج بسيار
كه باشد شادماني را سزاوار
نه از اين جفت و از آن طاق يابي
كه شادي را به استحقاق يابي
جهان در بر رخ انسان نبندد
به روي هر كه خندان است خندد
چو گل هرجا كه لبخند آفريني
به هر سو رو كني لبخند بيني
چه اشكت همنفس باشد، چه لبخند
ز عمرت لحظه لحظه ميربايند
گذشت لحظه را آسان نگيري
چو پايان يافت پايان ميپذيري
مشو در پيچ و تاب رنج و غم گم
به هر حالت تبسم كن، تبسم!به سینه چاک لباس تو بازتر خواهم تو سرو ناز و مَنت باز نازتر خواهم!
برای آنکه شبی با تو روز گردانم شبی ز روز قیامت درازتر خواهم!
حضرت مولانا
ساعتی میزان آنی ساعتی موزون این
بعد از این میزان خود شو تا شوی موزون خویش
لنگری از گنج مادون بستهای بر پای جان
تا فروتر میروی هر روز با قارون خویش
زین سپس ما را مگو چونی و از چون درگذر
چون ز چونی دم زند آن کس که شد بیچون خویش
باده غمگینان خورند و ما ز می خوش دلتریم
رو به محبوسان غم ده ساقیا افیون خویش
خون ما بر غم حرام و خون غم بر ما حلال
هر غمی کو گرد ما گردید شد در خون خویش
باده گلگونهست بر رخسار بیماران غم
ما خوش از رنگ خودیم و چهره گلگون خویش
دی منجم گفت دیدم طالعی داری تو سعد
گفتمش آری ولیک از ماه روزافزون خویش
من بازی گوشم!
و خدا می داند
به او دست خواهم زد!
زنده یاد حسین پناهی
به مادرم گفتم مرا با چیزی عوض کن
چیزی ارزشمند!
چیزی گران!
سوزنی شکسته تا بتوانی با آن خار پایت را درآوری . .
پ . ن : شش هزار شاعر ، شش بیت شعر نمیشه در مقام زن و مادر پیدا کرد!
امینی شاملو
قاصد ادای نامه تواند نه عرض شوق حیف از زبان که بال کبوتر نمیشود!
هوشنگ ابتهاج
نشود فاش کسی آنچه میان من و تست
تا اشارات نظر، نامه رسان من و تست
گوش کن با لب خاموش سخن میگویم
پاسخم گو به نگاهی که زبان من و تست
روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید
حالیا چشم جهانی نگران من و تست
گرچه در خلوت راز دل ما کس نرسید
همه جا زمزمه عشق نهان من و توست
گو بهار دل و جان باش و خزان باش ، ار نه
ای بسا باغ و بهاران که خزان من و تست
این همه قصه فردوس و تمنای بهشت
گفتگویی و خیالی ز جهان من و تست
نقش ما گو ننگارند به دیباچه عقل
هرکجا نامه عشق است نشان من و تست
سایه ز آتشکده ماست فروغ مه و مهر
وه ازین آتش روشن که به جان من و تست
واله اصفهاني
به جای وعده بوسه صد جان دادم و شادم نمی دانم گرم یک بوسه میدادی چه میدادم!
باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است شمشاد خانه پرور ما از که کمتر است
ای نازنین پسر تو چه مذهب گرفتهای کت خون ما حلالتر از شیر مادر است
چون نقش غم ز دور ببینی شراب خواه تشخیص کردهایم و مداوا مقرر است
از آستان پیر مغان سر چرا کشیم دولت در آن سرا و گشایش در آن در است
یک قصه بیش نیست غم عشق وین عجب کز هر زبان که میشنوم نامکرر است
دی وعده داد وصلم و د ر سر شراب داشت امروز تا چه گوید و بازش چه در سر است
شیراز و آب رکنی و این باد خوش نسیم عیبش مکن که خال رخ هفت کشور است
فرق است از آب خضر که ظلمات جای او است تا آب ما که منبعش الله اکبر است
ما آبروی فقر و قناعت نمیبریم با پادشه بگوی که روزی مقدر است
تو باز حسن پراندی و من کبوتر دل کبوتری که رود سوی باز ناید باز
زنان سرزمین من!
این یک داستان نیست!
دخترا بیاین!
از این خرماهای درخت "ناخن عروس " بخورین تا بختتون زودی باز شه!
- درختی که به خاطر دراز بودن خرماش این اسم رو روش گذاشته بودن-
این حرف رو بی بی سلطان گفت
زن مهربونی که هیچ وقت خنده شوهرش رو ندید!
علی کمدی!
مردی با هیکلی به اندازه کمد که از در به زور رد میشد!
از سر کار که بر میگشت بچه ها شانس میاوردن که جلوش سبز نشن
و زنش هم اگه دیر سبز میشد کتکه رو خورده بود!
زودی بلند میشد و آخ هم نمی گفت
اما یه روز خورد و دیگه هم
بلند نشد!
بی بی سلطان میدونست که چرا به اون درخت میگن درخت " ناخن عروس"
خوب هم می دونست که چرا به شوهرش میگن " علی کمدی"
اما هیچ وقت ندونست که چرا به خودش میگن "بی بی سلطان"
و ندونسته هم از دنیا رفت!
روحش شاد
بگذشت یار از من و از پی نرفتمش آری نمی توان ز پی عمر رفته رفت!
بر درخت زنده بی برگی چه غم؟